Rosnące znaczenie prawa ochrony konkurencji w obrocie gospodarczym² powoduje, iż radcowie prawni jako pełnomocnicy przedsiębiorców, coraz częściej spotykają się w swej praktyce z postępowaniem prowadzonym przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów³. Dzieje się tak zarówno w aspekcie postawienia określonemu przedsiębiorcy zarzutu wykonywania praktyki ograniczającej konkurencję (w tym zawierania porozumienia ograniczającego konkurencję), praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, jak i dokonywania koncentracji przez przedsiębiorców, na której przeprowadzenie potrzebna jest zgoda organu antymonopolowego.

   Uchwalona w dniu 16 lutego 2007 r. ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów⁴ - jest już drugim aktem z zakresu prawa ochrony konkurencji, które normuje w szczególny sposób postępowanie administracyjne prowadzone przez organ odpowiedzialny za realizację jej przepisów⁵. W przeciwieństwie do obowiązujących w ostatniej dekadzie XX wieku polskich regulacji antymonopolowych - ujęła ona w swej konstrukcji, w nader szeroki sposób problematykę regulacji proceduralnej⁶. Ustawa ta zawiera bowiem rozbudowany system przepisów ujętych w dziale VI, zatytułowanym „Postępowanie przed Prezesem Urzędu” (art. 47-106)⁷.

   Niezwykle zróżnicowany i obszerny zakres przepisów normujących w sposób autonomiczny większość instytucji proceduralnych posiada charakter pomocniczy w stosunku do norm prawa materialnego zapisanych treścią działów II-IV ustawy antymonopolowej⁸, ale odgrywa również często istotną rolę w dążeniu do osiągnięcia jednego z podstawowych zadań stojących przed tą regulacją – ma chronić w interesie publicznoprawnym konkurencję w obrocie gospodarczym. Wskazać należy w tym miejscu głównie te instytucje, których rolą jest ochrona interesu podmiotu poddanego postępowaniu.

   Istotnym czynnikiem realizacji zapisanego treścią Konstytucji RP prawa do procesu jest również respektowanie przez organ prowadzący postępowanie w konkretnej sprawie, ochrony informacji przekazywanych w toku tegoż postępowania przez przedsiębiorców uczestniczących w nim. Instytucja powyższa nosi nazwę ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa. Służy ona również zapewnieniu realizacji wolności gospodarczej poprzez stworzenie odpowiednich gwarancji proceduralnych zachowania poufności informacji podmiotom uczestniczącym w postępowaniu. Chodzi w tym przypadku o zagwarantowanie poufności informacji przekazywanych w materiale dowodowym przez podmioty uczestniczące w postępowaniu, o czym szczegółowo poniżej.

   Zapewnienie ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa jest również jedną z instytucji procesowych zapewniających ochronę i rozwój konkurencji na rynku, której zagwarantowanie leży w interesie publicznym. Możliwe ujawnienie informacji gospodarczych, świadczących o przewadze konkurencyjnej określonego przedsiębiorcy może wpłynąć w negatywny sposób na relacje zachodzące w obrocie gospodarczym. Stąd również wynika ważkość regulacji proceduralnej gwarantującej zachowanie tajemnicy przedsiębiorstwa w postępowaniu antymonopolowym.

   Zachowanie podstawowych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa posiada ważkie znaczenie w systemie gospodarki wolnorynkowej, w której konkurencja jest jednym z podstawowych elementów rozwoju ekonomicznego⁹. Konkurencją jest dążenie wielu niezależnych przedsiębiorstw (podmiotów prowadzących działalność gospodarczą) występujących na wspólnym rynku do osiągnięcia takiego samego celu gospodarczego, w szczególności osiągnięcia zysków poprzez prowadzenie interesów z dostawcami, odbiorcami i pracownikami. Niektóre informacje związane z działalnością przedsiębiorcy, będąc nie znane konkurentom i dla nich nieosiągalne, mogą wpłynąć na zdobycie lepszej pozycji rynkowej¹⁰. Właściwość tajemnicy przedsiębiorstwa polega przede wszystkim na tym, że bardzo ważne znaczenie ma możliwość osiągnięcia większych korzyści w sytuacji posiadania jej przez pracowników, niż wyłączna znajomość informacji przez przedsiębiorcę. Dlatego też ustawodawca przewiduje ochronę (cywilną i karną) działań skierowanych na informacje, którymi dysponuje przedsiębiorca i obejmuje je dyskrecją¹¹.

   Ustawa antymonopolowa nie zawarła w swej treści autonomicznej definicji pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa. Dokonano natomiast odesłania do innego aktu prawnego celem zdefiniowania niniejszego pojęcia. Zgodnie z treścią art. 4 pkt 7 ustawy antymonopolowej pod pojęciem tajemnicy przedsiębiorstwa rozumie się tajemnicę przedsiębiorstwa w myśl art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji¹². Pojęciem tajemnicy przedsiębiorstwa obejmuje się więc wszelkie nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

   Literatura przedmiotu nakazuje interpretować to pojęcie w sposób szeroki, obejmując nim obszerny katalog dóbr, również o charakterze intelektualnym, które ze względu na unikatowy charakter podlegają ochronie prawnej¹³. W toku postępowań powadzonych przez organy antymonopolowe (zarówno w rozstrzygnięciach podejmowanych przez Prezesa UOKiK, jak i sąd antymonopolowy), pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa również rozumiane było dotychczas w sposób szeroki. W orzecznictwie sądu antymonopolowego wskazano m. in. na konieczność ochrony informacji w zakresie danych dotyczących wielkości produkcji i sprzedaży oraz źródeł zaopatrzenia i zbytu¹⁴, jak również danych zawartych w deklaracjach podatkowych¹⁵ oraz sprawozdaniach finansowych¹⁶ strony postępowania antymonopolowego. B. Pęczalska wymienia wśród informacji mogących stanowić ten rodzaj prawnie chronionej tajemnicy m. in. patenty, wynalazki, prawa autorskie, plany inwestycyjne, plany koncentracji, strategię marketingową nowego produktu itp.¹⁷, natomiast K. Obłój za tajemnicę przedsiębiorstwa uznaje również np. strukturę kosztów przedsiębiorcy, planowane strategie w zakresie fuzji i przejęć oraz tzw. „ataki na konkurencję”¹⁸.

   Informacja przestaje być tajemnicą, jeżeli każdy konkurent może dowiedzieć się o niej zwykłą i legalną drogą, na przykład z fachowych publikacji czy wystawionego na widok publiczny towaru²¹.

   Ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa jest istotnym elementem zapewnienia prawa do procesu w administracyjnym postępowaniu antymonopolowym. Jak słusznie zauważa S. Hoc, ma ona służyć ochronie interesów podmiotów gospodarczych zwłaszcza wtedy, gdy nie są one chronione przepisami dotyczącymi innych tajemnic²³. Wskazać należy jednak, że podmiot uczestniczący w postępowaniu nie może powoływać się na ochronę tej tajemnicy przed organem antymonopolowym w sposób uniemożliwiający dostęp temu organowi do materiałów stanowiących przedmiot postępowania dowodowego²⁴. Ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa powinna więc dokonywać się na podstawie rozwiązań normatywnych zawartych w ustawie antymonopolowej.

   Zgodnie z rozwiązaniem przewidzianym w art. 69 ustawy antymonopolowej, Prezes UOKiK może ograniczyć w niezbędnym zakresie pozostałym stronom postępowania prawo wglądu do materiału dowodowego załączonego do akt sprawy, jeżeli udostępnienie tego materiału groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również innych tajemnic podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów. Sąd antymonopolowy w jednym ze swoich wyroków stwierdził, że z uwagi na wyjątkowy charakter wspomnianej regulacji organ antymonopolowy powinien w rozsądnych granicach ograniczać pozostałym stronom prawo wglądu w materiał dowodowy załączony przez stronę do akt sprawy z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorstwa, kierując się w tym względzie przesłankami obiektywnymi, mając także na względzie realizację interesu publicznego²⁵.

   Prawna ochrona tajemnicy przedsiębiorcy następuje na podstawie postanowienia wydanego na wniosek lub też z urzędu. Na postanowienie to przysługuje zażalenie do sądu antymonopolowego.Zwrócić należy uwagę, iż z wnioskiem o ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa wystąpić może strona postępowania antymonopolowego, jak i inny uczestnik postępowania. Oznacza to, że zakres podmiotowy wniosku o ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa jest szeroki.

   Pojęcie strony postępowania jest rozumiane różnorodnie, w zależności od rodzaju postępowania antymonopolowego. I tak, w postępowaniach antymonopolowych w sprawach praktyk ograniczających konkurencję, pod pojęciem strony postępowania rozumie się każdego, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie (por. art. 88 ust. 1). W przypadku powyższym, za stronę postępowania może być uznany zarówno przedsiębiorca, któremu postawiono zarzut dokonywania indywidualnej praktyki ograniczającej konkurencję, jak i przedsiębiorca uczestniczący w porozumieniu kartelowym. W postępowaniach antymonopolowych w sprawach koncentracji, za stronę postępowania uznaje się każdego, przedsiębiorcę, który zgłasza zamiar dokonania koncentracji (por. art. 94 ust. 1)²⁶. I w końcu, w postępowaniu antymonopolowym w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów za stronę postępowania uważa się każdego, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie stosowania tego rodzaju praktyki (por. art. 101 ust. 1).

   Podkreślić należy również, że w postępowaniu antymonopolowym Prezes UOKiK może zażądać od przedsiębiorców biorących udział w postępowaniu w charakterze strony, jak i od innych przedsiębiorców przekazywania wszelkich koniecznych informacji i dokumentów. Żądanie to powinno zawierać wskazanie zakresu informacji, celu informacji oraz terminu udzielenia informacji, jak i pouczenie o sankcjach za nieudzielenie informacji lub udzielenie informacji nieprawdziwych lub też wprowadzających w błąd (art. 50 ust. 1 i ust. 2). W sytuacji powyższej przedmiotem ochrony objęto na podstawie art. 69 ust. 1 szeroki katalog informacji, które znajdują się w posiadaniu organu antymonopolowego zarówno z powodu ich zebrania w toku trwającego postępowania antymonopolowego od samych stron postępowania, jak i od przedsiębiorców, którzy zostali zobowiązani do udzielenia informacji na podstawie art. 50.

   Przedmiotem ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa obejmuje się informacje stanowiące element materiału dowodowego, gromadzonego przez Prezesa UOKiK w konkretnej sprawie. Co więcej, zgodnie z art. 69 ust. 2 w zw. z art. 73 ust. 5 ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy dotyczy także informacji uzyskanych w toku postępowania od organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Wskazać należy także, iż w postępowaniu antymonopolowym chronione są informacje mogące stanowić przedmiot tajemnicy przedsiębiorstwa, a które są uzyskiwane przez Prezesa UOKiK na podstawie art. 109 w związku z postępowaniem mającym na celu wymierzenie przedsiębiorcy administracyjnej kary pieniężnej. Wszelkie informacje i dowody uzyskane przez Prezesa UOKiK w trybie art. 109, w tym informacje o wystąpieniu przedsiębiorcy o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub jej obniżenie, nie podlegają udostępnieniu. Prezes UOKiK może jednakże udostępnić stronom informacje i dowody przed wydaniem decyzji. Rozwiązania tego nie stosuje się w przypadku, gdy przedsiębiorca występujący o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub jej obniżenie wyrazi pisemną zgodę na udostępnienie tychże informacji i dowodów.

   Zapisany w treści art. 69 ust. 1 mechanizm, kreujący dwojaką formę uruchomienia ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa nie oznacza, iż na Prezesie UOKiK, jako organie administracji publicznej prowadzącemu postępowanie w konkretnej sprawie, nie ciążą szczególne obowiązki związane z ochroną interesu przedsiębiorcy, jak również (wynikającą z ochrony tegoż interesu) ochroną reguł współuczestniczenia w obrocie gospodarczym. Jak się wydaje, mając na uwadze konieczność realizacji zasady ogólnej czuwania nad interesem strony w postępowaniu (wynikającej z art. 9 in fine k.p.a.) Prezes UOKiK powinien podjąć się – również w braku wniosku o ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa – oceny, czy w toku prowadzonego postępowania może dojść do naruszenia interesu przedsiębiorcy i - w tym zakresie - wydać stosowne postanowienie ograniczające dostęp do akt innym podmiotom. Nie można oczywiście pomijać faktu, iż to sami przedsiębiorcy, zarówno strony postępowania, jaki i inni jego uczestnicy znajdują się w posiadaniu najlepszej wiedzy, co do tego jakie informacje mogą powodować zagrożenie dla ich interesów ekonomicznych. Publicznoprawny charakter antymonopolowego postępowania administracyjnego oraz fakt zawarcia instytucji ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa również z uwagi na możliwość zapewnienia ochrony konkurencji na rynku poprzez wykorzystanie tejże instytucji.

   Należy również podkreślić, iż chodzi o ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa podejmowaną w celu prywatnym. Nie można jednakże zaprzeczyć faktowi, że to właśnie Prezes UOKiK jest organem powołanym do wypełniania celów wskazywanych ustawą antymonopolową, w tym ochrony konkurencji i sam również, jako taki powinien dbać o interesy przedsiębiorców funkcjonujących na rynku celem przeciwdziałania pewnym zagrożeniom związanym ze zdobyciem przez konkurentów podmiotu ujawniającego informacje w toku postępowania, które mogłyby spowodować zagrożenie dla konkurencji.

   Ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego, jak widać, odnosi się do pozostałych podmiotów, które na podstawie bardzo rozmaitych zdarzeń prawnych lub faktycznych udostępniły dokumenty i informacje stanowiące część materiału dowodowego. Do podmiotów, które mogą zostać objęte ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa zaliczyć więc można zarówno strony postępowania, jak i innych uczestników postępowania (w tym podmioty gospodarcze będące konkurentami strony) zobowiązanych chociażby do udzielania informacji na podstawie art. 50.

   Zastanowić się należy, czy Prezes UOKiK posiada możliwość wydania postanowienia w zakresie objęcia ochroną określonej kategorii informacji i dokumentów w różnorodnym zakresie, w stosunku do różnych podmiotów. Wydaje się, że odpowiedź na to pytanie powinna być pozytywna. Nie powinno być natomiast wątpliwości, co do tego, że wydane postanowienie w przedmiocie ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa musi skutkować koniecznością ograniczenia dostępu do materiału dowodowego - w tym zakresie również - w sytuacji ewentualnego wyznaczenia rozprawy na podstawie art. 60.

   Wątpliwości może budzić natomiast instytucja zaskarżalności rzeczonych postanowień, wydawanych na podstawie art. 69. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, na postanowienie w przedmiocie ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa przysługuje zażalenie. Uznać należy, że zaskarżenie takiego postanowienia do sądu antymonopolowego jest możliwe również w sytuacji, gdy przedsiębiorca występuje z odpowiednim wnioskiem i uzyskuje postanowienie, które kreuje ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa, jednakże jest niezadowolony z zakresu tejże ochrony.

   Informacje uzyskane w toku postępowania przez pracowników Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlegają ochronie na podstawie przepisów ustawy z 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych²⁸, co wynika z brzmienia art. 71 ust. 1. Informacje uzyskane przez pracowników urzędu stają się więc w myśl powołanej regulacji informacjami niejawnymi zakwalifikowanymi jako tajemnica służbowa²⁹. Informacje niejawne zaklasyfikowane jako stanowiące tajemnicę służbową oznacza się odpowiednią klauzulą w myśl art. 23 ust. 2 rzeczonej ustawy (oznaczenie określonych informacji klauzulą „poufne”³⁰ lub „zastrzeżone”³¹).

   Uzasadnieniem tak rygorystycznej ochrony powyższych informacji staje się zapewne uwzględnienie dwóch okoliczności. Po pierwsze, informacje zdobywane przez Prezesa UOKiK w trakcie postępowania stanowią istotny element, których ujawnienie przedsiębiorcom będącym konkurentami przedsiębiorców przedstawiających te informacje w toku postępowania mogą spowodować poważne szkody dla ich interesów ekonomicznych. I po drugie – co ma związek z przedstawioną powyżej pierwszą przesłanką – przedsiębiorcy (nie tylko uczestniczący w postępowaniu) obowiązani są do ujawniania tychże informacji na żądanie Prezesa UOKiK. W związku z powyższym istnieje konieczność stworzenia odpowiednich gwarancji ich ochrony, i to zarówno w interesie przedsiębiorcy, jak i ochrony konkurencji na rynku.

   Z kolei przepis art. 73 zabezpiecza interesy przedsiębiorców – a pośrednio interes publiczny – przed ewentualnym ujawnieniem określonych informacji stanowiących o przewadze konkurencyjnej przedsiębiorcy. Przewiduje się bowiem, że informacje uzyskane w toku postępowania - z pewnymi wyjątkami - nie mogą być wykorzystane w innych postępowaniach prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów.

    Dodać należy w końcu także, iż na podstawie art. 73 ust. 3 Prezes UOKiK może udostępnić organom regulacyjnym w dziedzinie rynku usług telekomunikacyjnych i pocztowych³⁷ oraz gospodarki paliwami i energią³⁸, informacje, w tym wyniki badań i analiz rynkowych, niezbędne w postępowaniach prowadzonych przez te organy, z wyjątkiem informacji:

   Podkreślić trzeba także, iż zgodnie z art. 73 ust. 5, informacje uzyskane w toku postępowania od organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego Unii Europejskiej mogą być wykorzystane w toku tego postępowania na warunkach, na jakich zostały przekazane przez ten organ, włączając w to niewykorzystanie informacji do nałożenia sankcji na określone osoby.

    Wydaje się również konieczne, w oparciu o zasadę ogólną uwzględniania interesu społecznego i interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), podejmowanie przez Prezesa UOKiK kroków zmierzających do zapewnienia ochrony interesów również i tych podmiotów. Zdaniem naszym, powinien on poinformować przedsiębiorców o wykorzystaniu informacji pochodzących z danego postępowania w innym postępowaniu antymonopolowym oraz zwrócić się o wskazanie jego elementów, które – w opinii tych przedsiębiorców – powinny być objęte zakresem tajemnicy przedsiębiorstwa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ujawnienie w toku kolejnego postępowania prowadzonego przez Prezesa UOKiK informacji i dokumentów pochodzących z innego postępowania skutkować może koniecznością objęcia innym zakresem tychże informacji z punktu widzenia tajemnicy przedsiębiorstwa, lub też po raz pierwszy tajemnicą przedsiębiorstwa, z uwagi na występowanie w tym postępowaniu konkurentów przedsiębiorcy, którego informacje lub dokumenty służą w postępowaniu jako materiał dowodowy. Brak rozwiązania normatywnego w tym względzie, chroniącego w wyraźny sposób interesy podmiotów trzecich uznać należy za poważny mankament regulacji antymonopolowej w tym względzie.

   Omawiając istotę ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa nie sposób pominąć również zagadnień związanych z jej obowiązywaniem w postępowaniu odwoławczym przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Zgodnie bowiem z art. 479 (28) § 1 k.p.c. sąd ten jest właściwy w sprawach odwołań od decyzji, jak również zażaleń na postanowienia Prezesa UOKiK.

   Zgodnie z art. 479 (33) § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów chroni się tajemnicę przedsiębiorstwa oraz inne tajemnice podlegające ochronie na podstawie odrębnych przepisów. Sąd na wniosek strony lub z urzędu może, w drodze postanowienia, w niezbędnym zakresie ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego załączonego przez strony do akt sprawy w toku postępowania sądowego, jeżeli udostępnienie tego materiału groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów⁴⁰. Ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego nie dotyczy Prezesa UOKiK⁴¹.

   Zdaniem Sądu Najwyższego, regulacja ta może być rozumiana w ten sposób, że określa on materię szczególną (prawo do wglądu do materiału dowodowego) w kwestii niewystępującej w postępowaniu zwykłym ani w innym postępowaniu odrębnym. Dlatego rozstrzygnięcie w przedmiocie zaskarżalności tego typu postanowienia uregulowane zostało odrębnie i nie ma wpływu na stosowanie w pozostałych kwestiach art. 394 k.p.c. w postępowaniu o ochronę konkurencji. W tym ostatnim przepisie w katalogu postanowień sądu pierwszej instancji, od których przysługuje zażalenie, nie zostało wymienione postanowienie w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego. Postanowienie wydane w tej materii nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie jako pewną całość. Nie jest zatem również takim postanowieniem postanowienie sądu pierwszej instancji umarzające postępowanie zażaleniowe. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów z mocy art. 479(28) § 1 pkt 2 k.p.c. właściwy jest wprawdzie w sprawach zażaleń na postanowienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w postępowaniach antymonopolowych, ale działa wówczas jako sąd pierwszej instancji i zażalenie na postanowienie tego sądu przysługuje na zasadach określonych w k.p.c. Skoro postanowienie Sądu Okręgowego umarza postępowanie zażaleniowe wywołane zaskarżeniem postanowienia Prezesa UOKiK niekończącego postępowania w sprawie, to na to postanowienie nie przysługuje zażalenie. Postanowienie to bowiem również nie kończy postępowania w sprawie ochrony konkurencji i konsumentów, nie jest także wymienione w art. 394 k.p.c.

   Zapewnienie poufności niektórych informacji przekazywanych przez przedsiębiorców posiada ważki wpływ na realizację w toku postępowania, podstawowego celu ustawy antymonopolowej, jakim jest ochrona konkurencji. Ustawodawca wyszedł bowiem z założenia, że w toku postępowania przedsiębiorcy uczestniczący w nim bezpośrednio mogą zostać narażeni na ujawnienie, swoim rzeczywistym lub potencjalnym konkurentom, informacji mających istotne znaczenie dla zdobycia określonej przewagi konkurencyjnej nad innym podmiotem, czy to poprzez dostęp do akt sprawy, czy też wgląd do treści decyzji. Ten ostatni czynnik ma istotne znaczenie z uwagi na stworzoną możliwość publikacji decyzji administracyjnych w Dzienniku Urzędowym Prezesa UOKiK.

   Umożliwienie ochrony określonych danych mogących stanowić istotny element określonej przewagi konkurencyjnej na rynku przedsiębiorcy uczestniczącego w postępowaniu antymonopolowym, stwarza przedsiębiorcom gwarancję ich zabezpieczenia, na straży której stoi organ prowadzący postępowanie – Prezes UOKiK.

____________________________________________________________

1^* Autor jest doktorem nauk prawnych - adiunktem w Katedrze Prawa i Postępowania Administracyjnego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego oraz radcą prawnym w OIRP w Warszawie.