31.07.2009
Kontynuujemy publikację wybranych orzeczeń sądów dyscyplinarnych (okręgowych sądów dyscyplinarnych i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego). Przypominamy, że jako kryterium wyboru orzeczeń przyjęto z jednej strony ciężar gatunkowy spraw rozpatrywanych przez nasze sądy dyscyplinarne, z drugiej – znaczenie wybranych orzeczeń (postanowień) dla praktyki dyscyplinarnej. Z uwagi na konieczność ochrony wrażliwych danych osobowych imiona i nazwiska ukaranych, pokrzywdzonych i świadków oraz niektóre okoliczności popełnienia przewinień dyscyplinarnych zostały zmienione.
* * *
Radca prawny przy wykonywaniu czynności zawodowych korzysta z wolności słowa i pisma w granicach określonych przepisami prawa i rzeczową potrzebą (art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych).
Rota ślubowania składanego przez radcę prawnego ma następujące brzmienie: „Ślubuję uroczyście w wykonywaniu zawodu radcy prawnego przyczyniać się do ochrony i umacniania porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązki zawodowe wypełniać sumiennie i zgodnie z przepisami prawa, zachować tajemnicę zawodową, postępować godnie i uczciwie, kierując się zasadami etyki radcy prawnego i sprawiedliwości” (art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych).
Radca prawny, korzystając przy wykonywaniu zawodu z wolności słowa i pisma, nie może przekraczać granic określonych przepisami prawa i rzeczową potrzebą (Rozdział II Wykonywanie zawodu, Tytuł 2 – Godność, art. 8, Zasady Etyki Radcy Prawnego – Uchwała V Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 9 listopada 1995 r. – tekst jednolity z dnia 31 marca 2004 r.).
Okręgowy Sąd Dyscyplinarny uznał radcę prawnego Bronisława P. winnym tego, że:
- w pismach procesowych kierowanych do Sądu Rejonowego przekroczył granice określone przepisami prawa i rzeczową potrzebą formułując negatywne określenia i oceny działań, a także osobę sędziego tego Sądu Joanny S., zarzucając jej brak znajomości przepisów prawa i merytorycznego przygotowania do sądzenia oraz naruszenia zasad etyki zawodowej sędziego, a nadto wydawanie „absurdalnych zarządzeń”,
- w rozmowie telefonicznej z sekretariatem Sądu groził sędziemu Joannie S. „rozpoczęciem wojny”,
czym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego z art. 64 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 11 ust. 1 i w związku z art. 27 ust. 1 ustawy o radcach prawnych oraz z art. 8 Zasad Etyki Radcy Prawnego i na zasadzie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych wymierzył radcy prawnemu Bronisławowi P. karę nagany z ostrzeżeniem oraz orzekł zakaz wykonywania patronatu przez okres 5 lat.
Od tego orzeczenia odwołanie wniósł obwiniony radca prawny zarzucając Sądowi I instancji obrazę przepisów prawa materialnego – powołanych w sentencji przedmiotowego orzeczenia – przez sformułowanie niesłusznego poglądu, iż swoim zachowaniem radca prawny przekroczył granice określone przepisami prawa i rzeczową potrzebą formułując negatywne określenia i oceny działań sędziego Joanny S., gdy w istocie zwrócił jedynie uwagę na błędy popełnione przez sędziego, a ponadto, by w rozmowie telefonicznej groził sędziemu Joannie S. „rozpoczęciem wojny”. Zarzucił ponadto, iż Okręgowy Sąd Dyscyplinarny niesłusznie nie wziął pod uwagę norm art. 5 ust. 2 ZERP (radca prawny obowiązany jest podejmować wszelkie czynności, jakie w granicach prawa mogą być podjęte w interesie podmiotu, na rzecz którego świadczy pomoc prawną, niezależnie od rodzaju umowy łączącej radcę prawnego z tym podmiotem) oraz art. 11 ust. 1 tych zasad (radca prawny obowiązany jest przy wykonywaniu obowiązków zawodowych obronić swoją niezależność) – co w ocenie obwinionego winno wpłynąć na jego uniewinnienie. Zarzucił w konsekwencji, iż wymierzona mu kara nie jest słuszna i sprawiedliwa.
Wyższy Sąd Dyscyplinarny uznał odwołanie obwinionego radcy prawnego za bezzasadne. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazywał, że radca prawny Bronisław P. naruszył przepisy art. 64 ust. 1 pkt 2 oraz art. 27 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w związku z art. 8 Zasad Etyki Radcy Prawnego. Treść pisma obwinionego, skierowanego do Sądu Rejonowego – przekazanego przez przewodniczącego wydziału w tym sądzie Rzecznikowi Dyscyplinarnemu OIRP – wyraźnie wskazuje, że nie jest było ono środkiem zaskarżenia ani nie było uzasadnione żadną rzeczową potrzebą, natomiast wskazywało na zamiar i cel zdyskredytowania i obrażenia osoby asesora orzekającego w sprawie – jako takie winno być ocenione w świetle zasad etyki zawodowej. W ocenie składu orzekającego sądu odwoławczego pismo to stanowiło dowód naruszenia przepisów ustawy oraz Zasad Etyki Radcy Prawnego. W szczególności niedopuszczalne było użycie przez obwinionego w piśmie skierowanym do Sądu zwrotu „Niniejsze pismo nie jest zażaleniem ani innym odwołaniem, stanowi jedynie poradę prawną w związku z zarządzeniem asesora SR Joanny S.”. Z treści pisma wynikało, iż obwiniony radca prawny udziela sądowi „porad prawnych” w związku z toczącym się postępowaniem, do czego nie był uprawniony, natomiast jego intencja – w ocenie sądu orzekającego – była wyraźna. Tak sformułowane zdanie w piśmie adresowanym do Sądu stanowiło rażące naruszenie przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Analiza sformułowań zawartych w dalszej części pisma obwinionego wskazywała, że obce są mu również Zasady Etyki Radcy Prawnego. Niedopuszczalne było bowiem użycie w piśmie procesowym sformułowania „Treść przedmiotowego przepisu […] jest Pani w ogóle nieznana i wskazuje na brak merytorycznego przygotowania do orzekania w tej sprawie i narusza etykę zawodową”, jako naruszającego elementarne zasady zachowania radcy prawnego w stosunku do Sądu. Użycie przez obwinionego radcę prawnego w piśmie procesowym skierowanym do Sądu treści zwracającej uwagę na brak profesjonalizmu sędziego Joanny S., zarzutu wydawania „absurdalnych zarządzeń” oraz sformułowania, iż „wydaje się ponownie, że sędzia pomylił profesję – było, w ocenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego - wysoce naganne i w pełni zasługiwało na zastosowanie wobec obwinionego radcy prawnego kary dyscyplinarnej.
W ocenie Sądu odwoławczego wymierzona obwinionemu kara nagany z ostrzeżeniem oraz zakazu wykonywania patronatu była adekwatna do stopnia zawinienia, aczkolwiek nie była surowa.
oprac. dr Stanisław Małecki
| 
Wersja do druku
Do góry strony
